Metoda Prechtla stanowi obecnie jedno z podstawowych narzędzi we wczesnej diagnostyce dysfunkcji mózgu. Jest metodą nieinwazyjną, bezbolesną, niewymagającą znieczulenia. Diagnostyka opiera się na obserwacji dziecka w stanie czuwania z wykorzystaniem techniki wideo.
Płody i niemowlęta mają określony repertuar charakterystycznych wzorców ruchów spontanicznych. Zestaw tych ruchów nazywamy ruchami globalnymi (general movements-GM’s). Występują u płodu od 8 tygodnia życia i utrzymują się u dziecka po urodzeniu do około 20 tygodnia życia. Są to ruchy zaczynające się i kończące stopniowo, złożone, występujące często, trwające długo. Zmiany w prawidłowej jakości ruchach globalnych są wiarygodnym wskaźnikiem dysfunkcji mózgu. Zdefiniowane zostały przez profesora Heinza Rudolfa Prechtla. Ocena globalnych wzorców ruchowych w celach diagnostycznych rozwijana jest już ponad 20 lat.
